Asklepiades breekt met het klassieke schoonheidsideaal, dat een Griekse man zich enkel laat verleiden door een bleke, tere Helena, liefst met blonde haren, die haar dagen slijt achter een weefgetouw in een kamer zonder zonlicht.

Als gevolg van de veldtochten van Alexander de Grote was er in de Griekse wereld een grootschalige culturele uitwisseling op gang gekomen. Het wereldrijk dat Alexander voor ogen had was multicultureel. Niet alleen hijzelf, maar ook zijn manschappen trouwden met buitenlandse vrouwen en in de nieuw gestichte steden waren alle nationaliteiten welkom. Griekse eilanden als Samos en Kos profiteerden van de internationale handel die op gang kwam met gebieden als Egypte, het voormalige Perzië en India.

De positie van de ‘vreemdeling’ of ‘niet-Griek’ (metoik) in de traditionele Griekse poleis veranderde in de loop der jaren gestaag. Dankzij de handel konden zij grote rijkdom verwerven en opklimmen tot respectabele inwoners van de stad, die aanspraak maakten op dezelfde rechten als autochtone burgers. In de tweede eeuw voor werd dit proces van internationalisering nog eens versneld door de invloed van de Romeinen (romanisering).

Asklepiades voert het hellenistische ideaal van een internationale samenleving door in zijn liefdesobjecten: schoonheid is pluriform. Zijn dichterspersona wordt voortdurend getroffen door een nieuw, onconventioneel verlangen en ieder avontuur dat hieruit volgt, deelt hij graag tot in detail en met het nodige sensitivisme met zijn voyeuristische lezer.

Zo maakten zijn contemporaine lezers vol verrukking kennis met Didyme (‘Tweelingzusje’). Haar naam is Grieks, maar haar uiterlijke beschrijving volgt niet de gangbare beauty standaard van een blanke vrouw (Griekse burgermeisjes werden uit de zon gehouden en mochten het huis niet zomaar verlaten): Didyme -waarschijnlijk een hetaere of misschien zelfs een straathoertje- heeft van nature een donkere huidskleur. Haar uiterlijk doet niet onder voor dat van een blank en autochtoon Grieks meisje, integendeel! Zoals de naam ‘Tweelingzusje’ al aangeeft, wil Asklepiades met haar portret een nieuwe definitie aan het begrip schoonheid toevoegen en de antieke standaard verbreden.

Asklepiades’ donkere muze maakte kennelijk zoveel indruk, dat het epigram werd opgenomen in diverse bloemlezingen door de eeuwen heen, van hellenistische tot Byzantijnse. Hierdoor kunnen wij, vele eeuwen later, nog steeds van haar genieten.

Schermafbeelding 2017-08-01 om 03.02.16.png

Advertenties